“De blijvende indruk op je hersenen”

/in , /door

Op 18 jarige leeftijd begon ik aan de politieopleiding. Een half jaar later – tijdens de stage – was ik aanwezig bij mijn eerste sectie. Een vrouw met ingeslagen schedel. Dat de hersenen een grote indruk op mijn leven en carrière zouden hebben kon ik toen nog niet bevroeden…. Op diezelfde dag mijn eerste ophanging. Ik mocht mee met de forensisch rechercheur die na de sectie deze zaak “nog even kon doen”. Hij was in de buurt en nu ik er toch was kon ik hem wel even helpen …. Wat een dag en wat een verhaal voor m’n stageverslag. Daar kon je in die tijd mee op school komen! Er zouden nog veel ingrijpende en heftige ervaringen volgen. Dodelijke aanrijdingen (waarvan een met m’n eigen buurman), een bejaard echtpaar zien verbranden in een auto, dode kinderen bij een woningbrand, zelfdodingen van mensen die voor een rijdende trein sprongen, achtervolgingen, bankovervallen, heterdaadaanhoudingen, e.v.a.

Het boek “Onder Spanning” (werken bij de politie) van Joost van der Wegen dat is verschenen, doet verslag van vele zeer bekende, herkenbare en ingrijpende gebeurtenissen uit de politiepraktijk die politiemensen in hun carrière hebben meegemaakt, verwoord én hebben opgeslagen. Joost van der Wegen beschrijft eveneens de noodzakelijke en groeiende aandacht voor mentale weerbaarheid en de initiatieven die er in de afgelopen jaren zijn genomen om de politiefunctionaris sterker te maken. Want dat daar nog een hoop in valt te doen wordt in het boek ook uitvoerig beschreven en toegelicht. Vergeten doe(t) je (brein) deze gebeurtenissen namelijk nooit. Letterlijk.

Inmiddels werk ik – 30 jaar na mijn eerste sectie – als breincoach en gebruik ik de meest recente neurowetenschappelijke inzichten over de werking en invloed van ons onderbewuste brein bij de begeleiding van o.a. politiemensen die worstelen met stress gerelateerde en psychosomatische gezondheidsproblemen. Bij ingrijpende gebeurtenissen gaat ons brein de analyse, codering en opslag van binnenkomende gegevens namelijk anders doen, waardoor er zgn. neurofysiologische stoorzenders ontstaan in het onderbewuste deel, die op hun beurt een enorme (negatieve) invloed hebben op onze emoties, ons gedrag, ons presteren en onze gezondheid.

Hulp verlenen aan hen die deze behoeven is voor veel (voormalig) politiemensen de drijvende en blijvende waarde in hun werk. Waar anderen liever wegkijken, stappen zij er juist op af. Joost heeft dat in zijn boek op een pakkende en boeiende wijze beschreven. Ik heb het boek met meer dan normale belangstelling en in één adem uitgelezen.

Iedereen die werkzaam is (geweest) bij de politie zal zich hierin herkennen. En voor iedereen die wil begrijpen wat het betekent om in deze maatschappij politieman te zijn; lezen! Van harte aanbevolen. Dank je wel Joost voor deze waardevolle aanwinst.

Jaap

“Ontstickeren”

/in /door

Al weer even geleden attendeerde een vriendin me op een pakkend You-tube filmpje over labeling kids met ‘Mental Disorders’. Onwillekeurig deed het me denken aan uitingen die je binnen de Nationale Politie hoort en leest over politiemensen met verminderde weerbaarheid en stress gerelateerde klachten. Zo las ik over de ‘PTSS-diender’,  over een diender die patiënt werd en noemde de Nationale ombudsman hen lang geleden ‘gewonde helden’.

Dient dit woordgebruik eigenlijk deze politiemensen? Hoe past het ‘stickeren’ van politiemedewerkers bij de hartekreet van de eerste korpschef van de Nationale politie: “Ik wil maar één gevoel binnen ons korps en dat is het ‘wij’ gevoel!”? Natuurlijk, onderling vertrouwen, gehoord kunnen worden, (h)erkenning van je problemen door je collega’s én door je leidinggevende(n) is essentieel. Laat daar geen misverstand over bestaan. Maar om nou bij de koffieautomaat aangesproken te worden met: “Ben jij ook een PTSS-diender?” of “Ben jij ook een gewonde held?” Dat klinkt niet echt gezond. Zeg nou zelf: voelt dat goed? En zo’n etiket hindert je ook om aan anderen te kunnen laten zien wie je écht bent.

Advocaat Jan Vlug verwoordde het treffend: “door een sticker op iemand te plakken, ontmenselijk je die persoon”. En columnist en psychiater Bram Bakker noemde de DSM-catalogus het ‘stickerboek der psychiaters’. Het ‘wij-gevoel’ bereik je niet door je medewerkers te stigmatiseren en die medewerkers zelf help je daar al helemaal niet mee!  “Etiketten plak je op flessen, niet op mensen”, dus weg ermee! 

Als we ‘hulp verlenen aan hen die deze behoeven’ op tijd praktiseren, dan kunnen we veel leed, strijd, kosten én dit stickeren voorkomen.

Wil jij ook #ont-stickeren? Ben je nieuwsgierig, open-minded en op zoek naar een snelle, effectieve, preventieve en baanbrekende aanpak? schrijf je dan in voor één van mijn (online) masterclasses “Brein in bedrijf“, lees de referenties van bezoekers en/of neem ook eens vrijblijvend contact op. Alles begint uiteindelijk met bewustwording. Ik help je graag!

Oh ja…hierbij het eerder genoemde filmpje. Het bekijken zeker waard.

Jaap